Ik heb ooit een scheepsoverdracht meegemaakt op Malta. De “Coral Rubrum” werd aan de nieuwe Turkse eigenaar overgedragen. Het schip lag bij een Maltese scheepswerf, en zodoende hadden we een goede week de tijd om wat meer van Malta te leren kennen. Wat opviel dat veel (Engelse) auto’s en bussen nog uit de 50-er jaren stamden en nog vrolijk rondreden op het eiland.

De hoofdstad La Valletta is een mooi oud en historisch stadje, waar de invloeden van de vele overheersingen nog duidelijk aanwezig zijn, en zijn er veel bezienswaardigheden. We lagen redelijk dichtbij de stad, meestal gingen we met de bus of namen we een taxi. De bussen op de foto werden gebruikt om Maltezers van en naar de kleinere steden en dorpen op het eiland te brengen.

Deze twee Frans sprekende steden zijn een mengeling van oud en nieuw en Europese en Canadese cultuur, wat in deze foto goed tot uitdrukking komt. Het verblijf (in de zomer) is aangenaam en het uitgaansleven is bijzonder.

Het lijkt erop of de Canadezen van elk moment dat het mooi weer is willen profiteren, en de terrassen van de cafés en restaurants zitten dan vol tot ‘s avonds laat aan toe.

Santos, de grootste haven van Brazilië, was een populaire bestemming voor de schepen van de Nederlandse koopvaardij. De haven stond bekend als “sailor’s paradise”, en dat was het ook.

Ik ben er een aantal keren geweest, en elke keer was het een groots feest, het bruisende nachtleven was beroemd en berucht, en meestal werd het verblijf aan de wal begonnen in de Hamburg bar (Ambuggie bar), en vaak was het ‘s morgen verzamelen bij de Love-story, waar we vaak een biefstukje als ontbijt aten, om ‘s-morgens vroeg ons weer aan boord te begeven. De eerste keer dat ik in Santos kwam lagen we 3 weken in de haven, soms langs de kant, soms op de rivier (estuarium) en soms in de baai voor anker, maar we konden altijd de wal op, daar werd wel voor gezorgd.

De havenstad biedt voor elk wat wils, de mooie oude ommuurde stad met kleurrijke huizen en met bloemen gedecoreerde balkons. In het nieuwere gedeelte van de stad vindt men lange en brede boulevards met modernere architectuur. De mooie stranden complementeren het geheel en maakt deze stad een prettige bestemming. Daar komt dan ook nog de tropische Colombiaanse cultuur bij, die in vele vormen tot uiting komt. In het nachtleven komen Salsa en Rumba muziek je van alle kanten tegemoet, en komen tot een ware explosie in de vele discotheken die Cartagena rijk is. Het is dan ook moeilijk om stil te blijven zitten, ook mede door de vele en mooie Colombiaanse vrouwen die zich in het nachtleven begeven. Het lijkt erop of zij in de meerheid zijn, en ze zijn bereidwillig om die “Gringo’s” een leuke avond te bezorgen.

Dit was het opleidingsschip van de Nederlandse Koopvaarij de “Prinses Margriet”, waar ik twee stage-reizen op gemaakt heb. Het schip was berucht vanwege het feit dat het schip zwaar slingerde en veel aspirant Koopvaardij officieren er zeeziek op werden. Ik weet niet of er stagiairs na een reis aan boord van dit schip, daarna de studie afgebroken hebben, maar het lijkt me wel heel goed mogelijk, want slingeren deed deze schuit wel degelijk.

Op mijn website heb ik nog een verhaal geschreven over de stage-reis, en wat zich aan boord van dit schip heeft afgespeeld.

Safi in Marokko, was de eerste haven buiten Europa die ik aandeed, en het leek op een reis terug in de tijd. Als je door het oude centrum, door de kleine straatjes, steegjes en over pleinen liep, leek het erop alsof je driehonderd jaar in de tijd terug ging. Allereerst liepen de meeste mannen nog in Djellaba (traditionele kleding). Koperslagers, pottenbakkers, textiel-wevers en andere ambachtelijke werklui oefenden hun vak op straat uit of in kleine werkplaatsen, waar je door de rommel de indruk kreeg dat daar niks van waarde gemaakt kon worden.  De pottenbakkers bouwden hun ovens van klei, over een stapel houtskool heen, die na eenmaal gestookt te zijn, kapot geslagen werden om het gebakken aardewerk uit de oven te halen.

De eerste keer dat ik op de brug kwam en door de stuurman van de wacht attent gemaakt werd op het verschijnsel van ´vliegende´vissen, dacht ik eerst dat ik in de maling genomen werd. Maar eenmaal op de brugvleugel aangekomen zag ik ook de vliegende vissen met regelmaat uit het water opspringen, om daarna tientallen meters over het water te scheren. Deze vliegende vissen waren meestal te zien in de Atlantische Oceaan, voornamelijk in tropisch en sub-tropische water. Op de Coral Rubrum waar we een laag dek hadden, vlogen ze vaak het dek op, en kwamen dan vast te zitten. De Indonesische bemanning maakte ´s morgens een rondje om de vissen van het dek af te plukken, waarna ze vaak nog dezelfde dag in de pan verdwenen. Of als we er heel veel aan dek hadden, werden ze ook wel gedroogd. Het is een smakelijk visje van zo´n 25 a 30 centimeter groot.

Seattle is één van de leukere havens om te komen in de VS. “Pikes place market”, de locale vismarkt, is behalve een toeristische attractie, een mooie locatie om ´s middag de wal op te gaan, en een goed startpunt om de stad verder te verkennen. In de zomer zijn er elk weekend veel culturele activiteiten en het ´nachtleven´ is bruisend te noemen.

Een karakteristieke foto gemaakt in Gabès, Tunesië. De amfora´s worden gebruikt om o.a. olijfolie op te slaan. Als je door zo´n straatje loopt, kun je op elk moment de ´adhân´, de oproep tot gebed verwachten, die vanuit grote luidsprekers vanaf de minaretten de straten in wordt gekwetterd.

Ik weet niet op welke criteria een Muezzin uitgekozen wordt, maar ongetwijfeld zullen zijn vocale vermogens daar onderdeel van uit maken.

De ´adhân´, de oproep tot gebed door de Muezzin,  een oneindig aantal keer versterkt door moderne apparatuur, klinkt als een onheilspellend gejammer, als een aankondiging van de apocalyps. Maar die oproep klinkt al jaren zo, wat zeg ik eeuwen, en zal waarschijnlijk nog eeuwen lang zo doorgaan, mar de wereld draait gewoon door, in zijn eigen ritme.

Een foto gemaakt in Gabés/Tunesië, aan een verlaten strand. Het was zo rond Pinksteren, een graad of 20 Celsius. Europese toeristen zijn er dan nog niet te vinden, en Tunesiërs gaan niet naar het strand.

Het lijkt erop alsof de noord-Afrikaanse volkeren de zee negeren, want op een enkele visserman na, zie je vrijwel geen enkele activiteit langs de kust. De noord-Afrikaanse manier van leven is, voor ons Europeanen, moeilijk voor te stellen.  Het is een vrij gesloten cultuur, en als je daar belangstelling  voor toont, blijven ze wantrouwig. En als je al een woord uit ze krijgt, dan zijn het klaagzangen over hun lot, en slechte omstandigheden. De berbers zijn meer open voor communicatie met buitenlanders, maar ook zij klagen over hun slechte situatie, en onderdrukking.